Santiago 2009

Vanmorgen om 9.00 uur opgepikt door 3 wandelvrienden van de GAWW (voor insiders) Jo, Tjeu en Roger die mij veilig en wel op airport Keulen-Bonn afleverden om daar gestript en veilig bevonden te worden om met Air-Berlin via Palma de Mallorca naar Sevilla te vliegen waar ik rond 5 uur arriveerde. Hostal Santa Maria, vlakbij de Kathedraal, was al via internet geregeld (moderne pelgrims doen dat tegenwoordig) en na het inchecken was er nog ruim tijd om mijn weg in de stad, die ik ooit lang geleden bezocht, te vinden. In een bureautje, naast El Catedral vond ik een priester die me enigszins ongeinteresseeerd een formulier liet invullen waarna ik mijn pelgrimspas, met de eerste stempel ontving. Op zich niet belangrijk, maar soms wel een aanbeveling om een bed in de refugios te krijgen onderweg. Volgens meneer pastoor is er in Sevilla nog geen refugio voor de pelgrims. Blijkbaar is de aanloop nog te gering om er een albergue voor op te zetten. Morgen blijf ik nog in Sevilla om enkele sites te bezichtigen en om wat spullen te kopen die niet met mijn bagage meemochten zoals: wandelstok, zakmes, shampoo en scheerzeep, allemaal veel te gevaarlijk! Vanavond gebakken camambert gegeten met vino tinto. Van het Spaanse vlees blijf ik nog even af (gebakken vlees bedoel ik). Het is hier intussen 33 graden en een strakke blauwe hemel en het ziet er naar uit dat het voorlopig zo blijft.

Vanacht toch redelijk geslapen in het eerste vreemde bed van de route. Het Hostal kent geen ontbijtservice, dus rond 9.00 uur zit ik op een terras met een kop koffie en een croissantje. Ik loop even de Kathedraal binnen, maar daar is een mis aan de gang en ik wordt vriendelijk gevraagd op een later tijdstip (betalend) terug te keren. Mijn zoektocht naar een telescopische wandelstok eindigt uiteindelijk in een orthopedische winkel met mooie stokken voor ouden van dagen. Dan maar onderweg een stok zoeken. Ook bezoek ik de Torre del Oro, (ooit in de Moorse tijd een onderdeel van de omwalling) en in de middag het Alcazar, een Moors (en later katholiek) paleis en burcht tegelijk met zijn prachtige tuin die me doet denken aan de Generalife (de tuin van het Alhambra in Granada). Op het plein voor de kathedraal zitten leerlingen van de Academia del Arte te tekenen en ik maak even een praatje met een van de leerlingen over haar werk. Ze tekent niet onverdienstelijk. Ik sluit mijn wandelingen af met een bezoek aan het Plaza de Espana met zijn keramische tegelplateaus over elke regio in Spanje. Terug in het centrum kan ik de verleiding niet weerstaan om op een terras de Pata Negra ham als tapas te proeven. Verrukkelijk, maar niet te betalen voor een pelgrim. Verder gegeten: frites met gebakken ei - kan niets mis mee gaan! Morgen de eerste etappe naar Guillana - 23 km.

Sevilla - Guillena - 23 km.

Zonder ontbijt verlaat ik om negen uur Sevilla, doorkruis het centrum, steek de Guadalquivir over en loop door de industriegebieden via Camas naar Santiponce.
De Romeinse opgravingen zij voor mij té uitnodigend om links te laten liggen en ik neem de tijd om het Teatro Romano en het Romeins amphitheater te bezoeken in Italica, een oude Romeinse stad waar Keizer Hadrianus in 53 na Chr. werd geboren. Onderweg zal ik ook zijn mijlpalen (milarios) nog tegenkomen. Na Italica volg ik enige tijd de hoofdweg tot aan een groep eucalyptusbomen, vanwaar een eindeloze veldweg naar het noorden wijst. Hier loop ik drie uur lang in een meseta-achtige omgeving, met links zonnebloemvelden en klaprozen en rechts graanvelden, in stand gehouden door een vernuftig irirgatiesysteem. Heuvel op - heuvel af, slechts ingehaald door een vrouwelijke fietspelgrim die stug voorbij rijdt. De rivier waar ik volgens mijn routeboek doorheen zou moeten waden staat bijna helemaal droog en levert dus geen probleem op. Het is intussen zinderend heet (35 graden) en ik heb gelukkig genoeg water meegenomen. Vermoeid bereik ik rond drie uur Guillena, waar ik de eerste bar die open is in duik om mijn vochtbalans aan te vullen met een grote cervezza. Na wat vragen vind ik de gemeentelijke refugio in de kleedkamer van een sportcomplex met vijf stapelbedden voor 10 pelgrims en (gelukkig) warme douches! Ik ben helemaal tevreden en zeker als ik later in de bar ernaast wat kan eten. (huevas fritas en jamon) Als ik in de refugio terugkom zijn intussen alle bedden bezet met lopers en fietsers. Een internationaal gezelschap met Manfred uit Köln, Charmaine (19 jaar) uit Singapore, Hanno uit Salzburg. Raoul uit Madrid, een Ier en een jonge Portugese (die mij op de fiets passeerde onderweg). Met ook nog een Frans stel en een Duitser uit Passau is het een bont Babylonisch gezelschap. De Portugese zit buiten haar zelfgemaakte salade te eten. Als ik haar vraag hoe ze heet, zegt ze; 'ik weet eigenlijk zelf niet wie ik ben'. Ze vertelt dat ze lang in Amsterdam heeft gewoont en nog familie in Portugal heeft. Als ik haar vraag of ze daar nog heen gaat (we lopen namelijk paralel aan de Portugese grens) zegt ze dat ze daar geen behoefte aan heeft. Ze heeft duidelijk zo haar redenen om hier onderweg te zijn. Als om tien uur het licht uit gaat, kan ik uiteindelijk pas de slaap vatten als ik mijn oordopjes tevoorschijn heb gehaald uit mijn rugzak. Waarlijk een oplossing, want als ik ś morgens wakker wordt zijn de meeste bedden al leeg en ik heb er niets van gemerkt.
Een Spaanse fietspelgrim is vannacht van ellende (snurkers) buiten gaan slapen...

Guillena - Castilblanco de los Arroyos - 18 km.

De bar bij de refugio is vandaag helaas gesloten, dus geen desayuno, maar ik heb gisteren in de tienda in het dorp wat brood gekocht en yogurt in een drinkpakje. Zonder ontbijt op pad door het dorp tot aan de rivier de Huelva. Ook hier hoef ik niet te waden want de rivier staat zo goed als droog. Na een industriegebied loop ik in de Sierra Norte op een langgerekt pad tussen de olijfgaarden en sinaasappelbomen. Het ruikt er lekker door de bloesem. Rechts zijn uitgestrekte graanvelden met op de einder een kasteelruïne. Bij een hacienda moet ik door een prikkeldraadpoort en kom in een prachtig natuurgebied van duizenden hectaren. Het is een dor graslandschap met brem, cactussen, kurkeiken en olijfbomen. Niet te vergeten de prachtige bloemen om me heen. De ene hacienda volgt na de andere en tussen de bomen ontwaar ik de toros die hier gefokt worden voor de stierengevechten. Als deze dieren niet uitgedaagd en getreiterd worden in de arena (wat je hier elke avond te zien krijgt op elke TV tijdens de avondmaaltijd) lijken het zeer gemoedelijke dieren waar je gewoon langs kunt lopen. Na ruim 14 km. door dit aparte landschap bereik ik de verharde weg die ik 4 km. volg op een paralel pad tot aan Castilblanco. Achter een tankstation ligt de refugio waar het wat ruimer is dan gisteren en na een heerlijke douche verzorg ik mijn vermoeide voeten.
's Avonds is er in de bar ertegenover een menu peregrino (frites met calemares) en ik krijg er een stempel in mijn pelgrimspas. Vanavond heb ik hopelijk mijn oordopjes niet nodig want morgen is er een lange etappe (30 km.) naar Almadén de la Plata. Ik begin al diverse bekende gezichten terug te zien zoals Manfred uit Hamburg. Die heeft intussen zoveel blaren verzameld door te lange afstanden te lopen dat een van zijn voetzolen helemaal ontstoken is en de lokale dokter heeft hem 5 dagen rust voorgeschreven. Daar zit je dan in een godvergeten dorp in Andalucië. Kalm aan dus maar en dat geldt ook voor mij...

Castilblanco de los Arroyos - Almadén de la Plata - 30 km.

Vanmorgen vroeg op voor een lange wandeling van 30 km. Ik neem een vroeg ontbijt in een bar in het dorp die zich richt op de pelgrims. Geroosterd brood, queso viejo (oude kaas) en cafe con leche. Bijna de helft van de route gaat vandaag over asfalt. Weliswaar in een mooi natuurgebied met veel eiken en het is prachtig weer met volop zon en een licht briesje. Maar vier uur asfalt is niet goed voor je voeten en zelfs het mooiste landschap verliest dan uiteindelijk zijn charme. Onderweg liggen links en rechts de fincas waar de toros gefokt worden voor de arena en menige populaire torero fokt hier (rijk geworden) zijn eigen stieren. Op elke TV is elke avond weer dit culturele (?) ritueel te zien waarbij de stier tot bloedens toe getreiterd en mishandeld wordt, waarna de toreador de dodelijke steek in de nek met één beweging weet te maken onder luid gejuich van het publiek en smachtende blikken van de senoritas voor de held (macho) van de dag. Tja, wat is cultuur...? Als ik eindelijk de ingang van het Parque Natural Sierra Norte bereik is dat een verademing. Hier komt bijna niemand, behalve de pelgrims die het gebied doorkruisen. Bij een casa forestal is de laatste gelegenheid om water in te slaan en dan volgt een prachtig pad door een ruig gebied met kurkeiken, eucalyptusbomen en oleanders. Er lopen wilde paarden en er zijn slangen die ik gelukkig niet ontmoet heb. Wel zie ik enkele hazen waarvan een netjes gaat zitten met zijn oren gestrekt om zich te laten fotograferen. Boven de heuvels zweeft een adelaarspaar op de termiek, speurend naar prooi. De temperatuur is inmiddels 30 graden. De laatste klim is zeer steil en langzaam bereik ik de top (el mirador) met een schitterend uitzicht naar twee richtingen. In het noorden zie ik Almadén de la Plata al liggen en op de top ontmoet ik een Fransman die met een zelfgemaakt karretje zeult met daarop al zijn bezittingen. Ook zie ik daar Hanno uit Salzburg terug die met me mee naar beneden loopt het dorp in. De ontvangst in de refugio is onbevredigend. De jonge hospitalera probeert zo veel mogelijk pelgrims in één ruimte te stoppen, terwijl er kamers genoeg zijn. We bedenken ons en gaan op zoek naar een ander adres en vinden Hostal Concha in het dorp. Daar worden we vriendelijk ontvangen, krijgen een bed en een douche en 's avonds is er een menu peregrino met vino blanco. Bij het diner zijn ook Hanno en een Duitser uit Bremen met zijn kameraad uit Hannover. Een gezellige afsluiting van een lange dag. We horen dat het met Manfred uit Hamburg niet goed gaat. Hij zal waarschijnlijk de tocht moeten afbreken. Tja, je kunt het ook overdrijven en God straft onmiddelijk! (zei de atheïst)
Naast uitslovers zoals Manfred tref ik hier toch voornamelijk ervaren pelgrims die de camino francés of de camino del norte achter de rug hebben en die dus weten waar ze mee bezig zijn.
Morgen een relatief lichtere tocht naar El Real de la Jara (17 km.). Hasta mañana!

Almadén de la Plata - El Real de la Jara - 17 km.

Vanmorgen weer zonder ontbijt vertrokken uit Almadén in gezelschap van Hanno en een Ier die ik al eerder tegenkwam (in een bar). Het is een route door een reeks van fincas waar de pata negra (zwart zwijn) gefokt wordt. Dit cerdo Iberico levert de fameuze ham van Monesterio (twee dagtochten verder). Langs de plaza de toros (iedere plaats heeft er een) komen we in open veld en via een weidepoort betreden we de eerste finca. Het enorme landgoed Arroyo Mateos is nu weer open voor de pelgrims, nadat het enige tijd door de eigenaar werd afgesloten, waardoor de route geheel over de asfaltweg afgelegd moest worden. Er zijn ook hier veel kurkeiken waarvan de zwijnen de schors en de eikels eten, wat de ham zijn aparte smaak geeft. Later, bij de hacienda Dehesa de Chapparral komen twee grote blonde honden kwispelend op me af. Ze glippen bij de volgende poort mee naar buiten. Ik geef ze maar wat brood om ze tevreden te stellen met als gevolg dat ze me kilometers lang blijven volgen en met geen stok te bewegen zijn tot de terugtocht. Pas bij een poort die goed af te sluiten is blijven ze achter. Ik denk dat ze alle pelgrims volgen in de hoop op een traktatie. Verderop loop ik midden tussen de zwijnen door (een mix tussen een huis- en een wild varken) maar ze besteden nauwelijks aandacht aan mij.
Ik passeer een gedenksteen gewijd aan José Luis Salvador, de animator van de Via de la Plata, die hier in 1995 een hartaanval kreeg bij het schilderen van de gele pijlen (flechas amarillas) die de pelgrims de weg wijzen. Na een castillo nader ik El Real de la Jara en in de eerste bar treffen we diverse bekenden zoals Raoul, de ervaren Spaanse pelgrim, een Duitser uit Passau en ook de Singapore-girl is in town. De plaatselijke refugio is vol, een ayuntiamiento is almost complet en wat rest is een (gesloten) Hostal op een industrieterrein waarvan we de sleutel krijgen met het verzoek de volgende morgen de deur dicht te trekken. Gelukkig is er wel een bar in de buurt waar we tapas en vino kunnen krijgen. De kamers zijn prima, we kunnen er de was doen en morgen zien we wel weer verder...

El Real de la Jara - Monesterio - 20 km.

Om zeven uur opgestaan en gedouched. Bij het inpakken van de rugzak mis ik ineens mijn jack. Verdomme! Gisteravond op het terras van de bar op een stoel laten hangen. Nog niet nodig gehad en de eerste keer dat ik hem meeneem, vergeet ik hem. Bij de bar is niemand, de rolluiken zijn omlaag en er reageert niemand. Helaas kan ik hier niet de hele dag wachten of de bar vandaag open gaat, dus dan maar zien of er de komende dagen ergens een tienda is die zoiets verkoopt. En of de duvel er mee speelt (waar is Sint Jacob nu?) het regent! Met mijn dunne wegwerpponcho om ga ik op pad en verlaat het dorp langs een gerestaureerd kasteel en verder op nog een kasteelruïne. De route loopt weer heuvel op - heuvel af, tussen de fincas van de grootgrondbezitters door. In de lucht zweeft een grote buizerd op jacht naar zijn ontbijt (muizen). Gisteren zag ik overigens een groep van zeven gieren boven het landschap cirkelen. Bij een weide met een kudde schapen word ik even bedreigd door twee vervaarlijk uitziende honden die zich aan hun opdracht houden om de kudde te beschermen, maar het loopt verder goed af. Na 12 km. bereiken we de hoofdweg weer bij de modern ogende kapel van San Isodoro waar de sporen nog zichtbaar zijn (een enorme rommel) van de grote bedevaart die hier op 15 mei plaatsvond. Ik ontmoet er 3 Spaanse fietspelgrims uit Baskenland die mij gedroogde pruimen en perziken aanbieden. Heel attent! Na koffie en Jamon total in de naastgelegen bar, is het nog ruim acht kilometer naar Monesterio. Het pad wringt zich tussen twee autobanen door in de vorm van groepjes eucalyptusbomen en brem en eindigt tenslotte paralel aan de autovia naar Merida. Onderweg zie ik een kippenfokkerij met tienduizenden kippen op de vloer van de enorme hal en de stank is verschrikkelijk! Dit moet verboden worden! Dierenwelzijn is niet de eerste prioriteit in dit land. Ik zag al twee keer een paard met de voorpoten aan elkaar gebonden in een wei en ze konden maar licht schuifelend een meter verder komen, om niet te spreken over al de zielige honden die schichtig naar je toe komen, voorbereid op een trap of een klap. In Monesterio vinden we Hostal El Pilar waar we een kamer krijgen met douche en een bar - restaurant ernaast van dezelfde eigenaar. Om zes uur besluit ik een taxi te nemen terug naar El Real de la Jara om te kijken of ik mijn jack terug kan vinden. De bar is gesloten, maar na een telefoontje komt de eigenaar opdagen en met mijn jack veilig onder mijn arm kom ik terug in Monesterio. En je zult het zien: morgen regent het niet!