Santiago 2010

In de reisverhalen van de 'groten der aarde' zijn de helden vaak zeelieden die levensgevaarlijke tochten maken over de 'wateren des doods': uiteindelijk bleken zij in staat om heelhuids het land van de dood te bereiken. Ook de avontuurlijke tochten van Griekse helden (Heracles, Odysseus, de Argonauten, Theseus) bevatten talrijke elementen die erop wijzen dat er een relatie ligt met deze symboliek. In de droom van Karel de Grote is de weg, waarover hij droomt, een projectie van de melkweg. (de Via Lactea) De weg wordt gerelateerd aan de sterrenhemel. Dit hangt ongetwijfeld samen met de opvatting dat in de sterren onze levensweg wordt weerspiegeld: sterren wijzen de reiziger immers de weg? Het pelgrimswezen bouwt dus niet alleen op oude Christelijke levensbeelden. Ook van de Kelten weten we dat zij dwaalden langs oeroude wegen en de heilige plaatsen uit langvervlogen tijden: steenhopen, menhirs, heilige bomen en bergtoppen. Uit de sporen, die worden teruggevonden, valt op te maken, dat er zo'n weg liep in Zuid Engeland via Canterburry, Stonehenge, Gladstonebury, Avalon, en Barnstaple en dat er één liep er vanuit de Elzas via Bretagne naar Finistère. Maar ook de vele pelgrims die op weg zijn naar Santiago lopen, vaak zonder het te beseffen, over pelgrimswegen die zonder enige twijfel veel ouder zijn dan de meesten zich realiseren. En ook het feit dat voor velen van hen niet het vermeende graf van Jacobus het eindpunt vormt van de tocht, maar Finisterre (finis terrae - het einde van de aarde), zou wel eens kunnen teruggaan op tradities die veel ouder zijn. Van de Romeinse legioenen van Caius Brutus wordt verteld dat ze naar Fisterre (Finisterre) zijn gemarcheerd om daar te gaan zien hoe de zon er langzaam in de onderwereld wegzakte. Klaarblijkelijk heeft men ook toen al deze weg, die de baan van de zon volgt en die uitloopt op 'de wateren des doods', beschouwd als de weg naar helderheid omtrent het mysterie van dood en leven...