Santiago 2010

Ieder mens draagt in zijn leven
een grote rugzak met zich mee.
Bergt daarin zijn vreugd en zorgen,
een verzameling van wel en wee.

Soms is de rugzak niet te dragen,
dan weer is hij vederlicht.
Meestal blijft wat ruimte over,
vaak ook kan hij niet meer dicht.

Kijk in de verloren uurtjes
heel de inhoud nog eens door.
Er kan best iets uit verdwijnen,
wat zijn waarde reeds verloor.

En zo ga je door de jaren.
Je pakt iets op en gooit iets weg.
Soms gebeurt dat als vanzelf,
vaak ook na wat overleg.

Langzaam wordt de rugzak leger,
'n levensmiddag gaat voorbij
en bij het vallen van de avond,
werpt men 't meest der last opzij.

Maar er blijft nog wat van waarde,
wat je koestert en behoudt.
Al lijken het soms kleinigheden,
't zijn herinneringen, meer dan goud.

Ieder draagt zijn eigen rugzak,
niemand, die hem overneemt
en je hoeft ook niet te vrezen,
dat een dief hem ooit ontvreemdt.