Santiago 2010

'Na Los Arcos, bij de eerste pleisterplaats, stroomt een rivier die levensgevaarlijk is voor mensen en paarden die ervan drinken. Alle rivieren tussen Estella en Logroño bevatten dodelijk water. Het eten van vis uit deze stromen is dan ook af te raden.'
Zo waarschuwt de Codex Calixtinus.
De 'Codex Calixtinus' is één van de oudste geschriften over de Camino de Santiago, geschreven tussen 1135 en 1139, en een prachtig voorbeeld van de rijke geschiedenis van deze pelgrimsweg. De Codex is vernoemd naar paus Calixtus II. De schrijver van de 'gids' was een Franse priester; Aymeric Picaud. Natuurlijk is er veel aandacht voor Jacobus en de wonderen die hij zou hebben verricht. De Codex maant de pelgrims ook aan tot goed gedrag en vervloekt iedereen die de pelgrims het geld uit de zak wil kloppen, zoals: verklede priesters, hoeren, geldwisselaars en bepaalde herbergiers.
Het laatste deel van de Codex is vooral een praktische reisgids voor de pelgrim.
Hierin worden de vier hoofdroutes door Frankrijk en de weg door Spanje beschreven.
Veel liederen uit de Codex Calixtinus worden nog steeds gezongen.

'De eerste aanwijzing dat we onze dromen aan het doden zijn, is tijdsgebrek.
Het tweede symptoom van de dood van onze dromen zijn onze onzekerheden.
Het derde symptoom van de dood van onze dromen ten slotte, is rust.
Het leven wordt een zondagmiddag. Het verlangt geen grootse dingen meer van ons, eist niet méér dan wij kunnen geven. Dan denken we dat we rijp en volwassen zijn en zetten de fantasieën uit onze jeugd aan de kant en worden realistisch. We kijken verbaasd op wanneer iemand van onze leeftijd zegt dat hij nog dit of dat van het leven wil. Maar diep in ons hart weten we dat we onze dromen hebben verraden'.

Paulo Coelho

Ieder mens draagt in zijn leven
een grote rugzak met zich mee.
Bergt daarin zijn vreugd en zorgen,
een verzameling van wel en wee.

Soms is de rugzak niet te dragen,
dan weer is hij vederlicht.
Meestal blijft wat ruimte over,
vaak ook kan hij niet meer dicht.

Kijk in de verloren uurtjes
heel de inhoud nog eens door.
Er kan best iets uit verdwijnen,
wat zijn waarde reeds verloor.

En zo ga je door de jaren.
Je pakt iets op en gooit iets weg.
Soms gebeurt dat als vanzelf,
vaak ook na wat overleg.

Langzaam wordt de rugzak leger,
'n levensmiddag gaat voorbij
en bij het vallen van de avond,
werpt men 't meest der last opzij.

Maar er blijft nog wat van waarde,
wat je koestert en behoudt.
Al lijken het soms kleinigheden,
't zijn herinneringen, meer dan goud.

Ieder draagt zijn eigen rugzak,
niemand, die hem overneemt
en je hoeft ook niet te vrezen,
dat een dief hem ooit ontvreemdt.